در مدح امام رضا علیه السلام "گل گلاب"

آن دم که تو را بخواب دیدم

بیرون رخت از حجاب دیدم

در پیش وصال بی مثالت

خود را زخجالت آب دیدم

گفتی که بتو کنم عنایت

من لطف تو بی حساب دیدم

با یاد تو روزگار پیری

خود را همه در شباب دیدم

در عین عنایت تو در روز

من چهرۀ ماهتاب دیدم

اظهار کجا توانم ای شه

کاندر رخت آفتاب دیدم

رخسار چو ماه انورت را

بهتر زگل گلاب دیدم

اندر در آستان قدست

سرها همه بر تراب دیدم

بر گِرد ضریح اطهر تو

مرد و زن وشیخ و شاب دیدم

از رشته مهرت ای شهنشه

در گردن خود طناب دیدم

بنمای دلم زلطفت آباد

کاین خانه بسی خراب دیدم

وز عین عنایتت "فنایی"

دور از غم و اظطراب دیدم

"مرحوم آقای فنایی " شاعر افغانستانی

امام رضا علیه السلام

آن لحظه ای که حضرت ثامن کرم دهد

دنیا و آخرت دهد آن را که کم دهد

فرمود می شود همه حاجات او روا

هر کس مرا به جان جوادم قسم دهد

مرحوم سید علی عاجل

در منقبت امام علی بن موسی ا لرضا علیه السلام

در منقبت امام علی بن موسی ا لرضا علیه السلام

 

زد بانگ خاک توس بذرات ممکنات                  روز ازل که مهد شه دین رضا منم

بس این شرافتم به زمان تا به روز حشر              کارامگاه پور شه اولیا منم

در فخرم این بس است که از لطف کردگار            مشکاه بر زجاجه خیر النساء منم

بر عرش و فرش و لوح و قلم جمله کائنات           بر چرخ و ماه و مهر فروغ و ضیاء منم

تا می‌وزد نسیم سحر بر لوای توس                     زینت فزای محور ارض و سماء منم

ای دردمند غم، غم خود سوی ما بیار                  دردت منم طبیب من‌استم دوا منم

اعلام کن به جمله مریضان مستمند                    باب نجات خلقم و دارالشفاء منم

در مدح و منقبت علی بن موسی الرضا علیه السلام

در مدح و منقبت علی بن موسی الرضا علیه السلام

ای زمین طوس ای بالاتر از عرش برین                    ای که باشد در تو مدفون آیت حق المبین

ای که خاک اقدست خوش‌بو تر از مشک تتار             وی که احلی از عسل باشد تو را ماء معین

مشک و عنبر را نباشد پیش تو قدر و ثمن                  جنت المأوا ندارد چون تو مشکی در بطین

روز و شب خیل ملائک دسته دسته فوج فوج             بر تو آرند ازدحام از آسمان اندر زمین

گر زنی فریاد مَن مثلی، تو را باشد روا                   ور کنی بانگ انا الحق، حق تو را باشد مکین

من چه گویم وصفت ای خاکی که داری در بغل         جسم پاک اقدس فرزند خیرالمرسلمین

معدن جود و سخا و منبع فیض خدا                        ان‌که ساید جبهه بر خاک درش روح الامین

زادة موسی ابن جعفر هادی راه نجات                        حجت الله قبلة هفتم امام هشتمین

حاجبان درگه‌اش گویند با صوت بلند                      زائرینش که طِبتم فادخلوها خالدین

دوستانش را فلا خوفٌ و لاهم یحزنون                        دشمنانش را سیهدیهم سبیل الهالکین

ذاک مصباح الهدی بدر الدّجا غوث الورا                      عروة الوثقی امام الخلق غوث المسلمین

جمله جز ذات خدا و سیزده معصوم پاک                    لال باشد در مدیح او زبان مادحین

هاشمی در مدح سلطان سریر ارتضاء                         از ره صدق و ارادت گفت اشعاری چنین

امام رضا علیه السلام

 

تاجر عشقیم و کالای وفا داریم ما                                پیش چشم خوب‌رویان کیمیا داریم ما

صفحة دل تا که از رنگ و کدورت پاک شد                    باید و خوب و جهان صلح و صفا داریم ما

نیست از اعمال ما راضی خدای ما ولی                          چشم امید شفاعت بر رضا داریم ما

گر خدا ناکرده برگردیم از این در ناامید                         غیر درگاه رضا دیگر کجا داریم ما

هر که دارد درد بی‌درمان بیا ما را بگو                          کز برای درد بی‌درمان دوا داریم ما

نیست ما را هیچ حاجت بر شفای بوعلی                        چون‌که در این آستان دارالشفا داریم ما

صحن ازادی حرم امام رضا علیه السلام

امام رضا علیه السلام

 

ای زمین طوس ای بالاتر از عرش برین                    ای که باشد در تو مدفون آیت حق المبین

ای که خاک اقدست خوش‌بو تر از مشک تتار             وی که احلی از عسل باشد تو را ماء معین

مشک عنبر را نباشد پیش تو قدر و سخن                  جنت المأوا ندارد چون تو مشکی در بطین

روز و شب خیل ملائک دسته دسته فوج فوج             بر تو آرند ازدحام از آسمان اندر زمین

من چه گویم و صفت ای خاکی که داری در بغل         جسم پاک اقدس فرزند خیرالمرسلمین

معدن جود و سخا و منبع فیض خدا                        ان‌که ساید جبهه بر خاک درش روح الامین

زادة موسی ابن جعفر هادی راه نجات                        حجت اله قبلة هفتم امام هشتمین

دوستانش را فلا خوفٌ و لاهم یحزنون                        دشمنانش را سیهدیهم سبیل الهالکین

ذاک مصباح الهدی بدر الدّجا غوث الورا                      عروة الوثقی امام الخلق غوث المسلمین

گرچه جز ذات خدا و سیزده معصوم پاک                    لال باشد در مدیح او زبان مادحین

هاشمی از بهر سلطان سریر ارتضاء                         از ره صدق و ارادت گفت اشعاری چنین

امام رضا علیه السلام

من کیستم گدای تو یا ثامن الحجج                            شرمندة عطای تو یا ثامن الحجج

تا آخرین نفس نکشم دست التجا                               از دامن ولای تو یا ثامن الحجج

_____________________________________________________________________

مرحوم حجه الاسلام سید امیر هاشمیان در سفر کربلا که با شاعر با اخلاص اهلبیت جناب حاج اقای موید همسفر بودند بر وزن شعر ایشان در وصف امام رضا علیهم السلام چند بیت سرودند که در ذیل تقدیم میگردد اشعار بالا متعلق به حاج اقای موید است

 

غرقم من از ولای تو یا ثامن الحجج                    ای هستی‌ام فدای تو یا ثامن الحجج

گر افتخار نوکریت شد نصیب من                      ممنونم از خدای تو یا ثامن الحجج

عمریست ریزه‌خوار سر سفره توام                     هستم همی گدای تو یا ثامن الحجج

مهر تو را به جنت و رضوان نمی‌دهم                  رضوان بود سرای تو یا ثامن الحجج

در روز حشر چشم امیدم به سوی توست           تا بنگرم عطای تو یا ثامن الحجج

باشد گدایی در تو افتخار من                         هستم چو بینوای تو یا ثامن الحجج

گر وقت مردنم به سرم پا نهی به مهر              جان می‌دهم به پای تو یا ثامن الحجج

تصویر بالا سر امام رضا علیه السلام

شعر دعبل خزاعی که در بالای سر طاق حرم امام رضا علیه السلام با کاشی زرد نوشته شده است

مدح حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام

مدح حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام

بــر گنـبـد منـیـر تـو تـابـیـده آفتـــاب                    بـر خویـشتـن ز نــور تــو بـالـیـده آفتــاب

تـا آفتاب بـوده در ایـن چـرخ نیلگون                    چـون آفتــاب روی تــو نـادیــده آفتــاب

یـک ذره نـور گنبد تـو چارمین فلک                     بـنـمـود زیـب چـهـره و نــامیـده آفتــاب

خورشیـد را نمانـد دگر رونـق بساط                       روزی که نجـمه مـام تـو زاییـده آفتــاب

یازده ذیقعده ولادت حضرت امام هشتم علی بن موسی الرضا علیه السلام

یـازده بـگـذشـت چـون از مـاه ذیـقـعـد الـحـرام                  گرچه ذی قعد است سازد شیعه بر شادی قیام

زانـکـه بـاشـد روز مــولود امــام انــس و جـــان                  زاده مـوسی ابـن جعفر آن کریـم ابـن الکرام

قـبـلــه هفـتــم امــام هشتـمیـن سـلـطــان دیــن                    آن عـلـی ابـن الامـام ابـن الامـام ابـن الامـام

تـا که شد طالع ز نجمه کوکب شمس الشموس                  گشت روشن مشرق و مغرب از آن بدر تمام

شـد ملـقب بـر رضـا زانـرو کـه انـدر روزگــار                    شد رضا از حضرتش قلب تمام خاص و عام

ابـر و بـاد و مـاه خـورشیدِ فلک او را مطیـع                     حـوریـان او را کنـیـز و قــدسیـان او را غـلام

داد نـقـش پــرده را جـان ضیغم درنــده شـد                                   از بـرای جـان خصـم آن ســرور والا مـقــام

گـرکـه حاضر بـود بر فضلش نمودی اعتراف                     موسـی دریـا شکــاف و عیـسی محیی العظام

عـالـم نـصـرانـی و گبـر و یـهـود و صـائـبـی[1]                      در محافل جمله را محکوم کرد از یک کلام

شهـر نیـشابـور رَشـک طـور شـد از مقـدمـش                      کـرده گِـرد محـمـلش جمـع کثیـری ازدحام

تـا کـه طالـع گشـت از محمـل جمـال انورش                      چهره‌ای چون آفتاب و گیسوانی مُشک فـام[2]

شـد عیـان بـر خـلـق مـرآت صفـات کبــریــا                      رنـگ او بـودی شبـیـه حضـرت خـیـر الانـام

از زبـانـی بـانـی ایـن بـزم و اهـل مـحضــرش                      می‌کنـد «مشکـوه» بـر دربـار آن سرور سـلام

---

[1]. صائبی: کسی را که از دین خود دست بردارد و به دین دیگر درآید.

[2]. فام: مثل و مانند.

امام رضا علیه السلام

مانند سگ گرسنه و گربه لوس                     مالم رخ خود بر آستان شه طوس

زیرا که سگ گرسنه و گربۀ زار                     از سفره اسخیا نگردد مایوس

یازده ذیقعده ولادت حضرت امام هشتم علی بن موسی الرضا علیه السلام

یـازده بـگـذشـت چـون از مـاه ذیـقـعـد الـحـرام                   گرچه ذی قعد است سازد شیعه بر شادی قیام

زانـکـه بـاشـد روز مــولود امــام انــس و جـــان                   زاده مـوسی ابـن جعفر آن کریـم ابـن الکرام

قـبـلــه هفـتــم امــام هشتـمیـن سـلـطــان دیــن                     آن عـلـی ابـن الامـام ابـن الامـام ابـن الامـام

تـا که شد طالع ز نجمه کوکب شمس الشموس                    گشت روشن مشرق و مغرب از آن بدر تمام

شـد ملـقب بـر رضـا زانـرو کـه انـدر روزگــار                     شد رضا از حضرتش قلب تمام خاص و عام

ابـر و بـاد و مـاه خـورشیـد و فلک او را مطیـع                      حـوریـان او را کنـیـز و قــدسیـان او را غـلام

داد نـقـش پــرده را جـان ضیغم درنــده شـد                        از بـرای جـان خصـم آن ســرور والا مـقــام

گـرکـه حاضر بـود بر فضلش نمودی اعتراف                       موسـی دریـا شکــاف و عیـسی محیی العظام

عـالـم نـصـرانـی و گبـر و یـهـود و صـائـبـی[1]                       در محافل جمله را محکوم کرد از یک کلام

شهـر نیـشابـور رَشـک طـور شـد از مقـدمـش                       کـرده گِـرد محـمـلش جمـع کثیـری ازدحام

تـا کـه طالـع گشـت از محمـل جمـال انورش                       چهره‌ای چون آفتاب و گیسوانی مُشک فـام[2]

شـد عیـان بـر خـلـق مـرآت صفـات کبــریــا                       رنـگ او بـودی شبـیـه حضـرت خـیـر الانـام

از زبـانـی بـانـی ایـن بـزم و اهـل مـحضــرش                        می‌کنـد «مشکـوه» بـر دربـار آن سرور سـلام

 

مدح حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام

بــر گنـبـد منـیـر تـو تـابـیـده آفتـــاب                     بـر خویـشتـن ز نــور تــو بـالـیـده آفتــاب

تـا آفتاب بـوده در ایـن چـرخ نیلگون                      چـون آفتــاب روی تــو نـادیــده آفتــاب

یـک ذره نـور گنبد تـو چارمین فلک                      بـنـمـود زیـب چـهـره و نــامیـده آفتــاب

خورشیـد را نمانـد دگر رونـق بساط                        روزی که نجـمه مـام تـو زاییـده آفتــاب

---

[1]. صائبی: کسی را که از دین خود دست بردارد و به دین دیگر درآید.

[2]. فام: مثل و مانند.